De illusie dat kunstwerken geconstitueerd worden door subjectieve intenties. Het besef van de onmogelijkheid om die intenties perfect te realiseren, laat staan te communiceren. Dit leidt tot een eenzaam, solipsistisch-achtig idee van zuivere kunstwerken die alleen bestaan in de geest van de kunstenaar.

It is romantic to consider concrete expression as a decadence, a contamination.

Mario Praz: Romantic Agony, p. 15.

Heard melodies are sweet, but those unheard are sweeter...

Keats. [@ Mario Praz: Romantic Agony, p. 15.]

Dit standpunt is één van de motivaties voor de kunst van het niets.

[Ook: Vergelijken met: Artaud, Beckett, Van Velde!]